Laptop na tle oceanu, kawa w ceramicznym kubku, złota godzina światła. Instagram się zgadza, znajomi komentują z sercem, a pod spodem ktoś zawsze pisze „żyjesz moim marzeniem”. Nikt nie pokazuje tego, co leżało na stole — zanim ten widok stał się możliwy. Co trzeba było z tego stołu zabrać, żeby zrobić miejsce na laptop. Ja też długo nie mówiłam o tym głośno… So… This is the time!
Po pierwsze: żegnaj, cieplutki etacie
Moment, w którym zrozumiałam, że praca zdalna to nie benefit — to styl życia — był też momentem, w którym zrozumiałam, że umowa o pracę i ten styl życia rzadko idą ze sobą w parze. Firmy, które zgadzają się na prawdziwą elastyczność — nie „możesz we wtorek pracować z domu”, tylko „możesz pracować z Seszeli przez trzy miesiące” — to nie są firmy, które oferują etat z ZUS-em, PPK i kartą Multisport.
Ja od zawsze chciałam mieć własną działalność. Wierzyłam, że kiedyś nadejdzie ten piękny, właściwy moment, żeby zrobić switch z etatu na swój biznes. Jestem teraz w połowie tej drogi — zrobiłam switch na freelancerkę i czuję, że coś zaczyna się we mnie jednocześnie buntować i budować. Że niedługo wymyślę coś swojego. Ale to już inna historia.
Tymczasem — gdy podjęłam decyzję o wyprowadzce na koniec świata, większość pojęć związanych z działalnością była mi już znajoma. Z tej perspektywy miałam łatwiej niż ktoś, kto nigdy nie wystawiał faktury. Pojęcia księgowe, stawki, rozliczenia — to wszystko już znałam. Jedyne, czego nie mogę przeboleć do dziś? Duży ZUS. Po prostu duży ZUS ; ))
Po drugie: te projekty, które dobrze wyglądają na LinkedIn
To jest ta część, o której najtrudniej mi mówić.
Przez kilka lat pracowałam na etacie przy projektach, z których byłam naprawdę dumna. Takich, które można było pokazać. Wpisać w CV. Które budowały jakiś rodzaj zawodowej tożsamości widocznej dla innych. Wiesz — ta praca, przy której na pytanie „co robisz?” odpowiadasz bez zawahania i widzisz w oczach rozmówcy, że to brzmi poważnie.
Gdy zaczęłam szukać współpracy jako freelancerka z własną działalnością, z założeniem że chcę pracować w pełni zdalnie — lista dostępnych projektów się skróciła. Znacząco. Większość ciekawych, prestiżowych, tych z nazwą do CV ofert to wciąż opcje stacjonarne, albo hybryda z obowiązkową obecnością dwa-trzy razy w tygodniu w biurze. Nie dlatego, że praca tego wymaga. Dlatego, że taka jest polityka firmy.
Musiałam odpuścić kilka rzeczy, przy których chciałabym pracować. I to nie było bezbolesne.
Zbudowałam sobie nową tożsamość zawodową — taką, która jest mniej widoczna na LinkedInie, ale bardziej moja. Zajęło mi to czas. I trochę spokoju z tym, że nie każdy to rozumie.
Po trzecie: samotność, o której nikt nie mówi
To jest temat, który w środowiskach zdalnych jest jakby nieobecny. Bo przyznanie się do tego, że praca zdalna bywa samotna — to trochę jak przyznanie się, że wolność bywa ciężka. Że wybrałam coś fajnego, a teraz narzekam. Więc ludzie milczą.
Kiedy chodzisz do biura, społeczność masz w cenie biletu. Rozmowa przy kawce, wspólny lunch, ktoś kto zagaduje przy drukarce — to wszystko brzmi banalnie, ale buduje codzienny rytm kontaktu z ludźmi. Dostajesz to automatycznie, bez planowania, bez wysiłku.
Gdy pracujesz zdalnie — i serio zdalnie, nie „z kanapy w tym samym mieście co znajomi” — musisz ten kontakt zaplanować. Świadomie wyjść z domu. Zadzwonić. Zadbać o to, żeby nie okazało się, że rozmawiałaś z kimś na żywo ostatni raz cztery dni temu.
Nauczyłam się tego na własnej skórze. Teraz planuję wyjścia tak jak planuję spotkania z klientem — z datą w kalendarzu i bez odpuszczania sobie, gdy nie mam nastroju. Bo wiem, że jeśli nie wyjdę, nastrój sam z siebie nie wróci.
Dlaczego mimo wszystko nie wracam
Bo ta cena, którą płacę, jest moją ceną. Zapłaciłam ją świadomie, po swojemu, i wiem za co.
Nie sprzedaję tu scenariusza. Nie mówię, że każdy powinien rzucić etat i założyć działalność. Mówię tylko, że gdy widzisz czyjś widok z okna — zastanów się, co leżało na tym stole wcześniej. I czy masz odwagę to zabrać.
